O względności czasu w gastronomii

W filmie Interstellar bohaterowie lądują na planecie, gdzie jedna godzina odpowiada siedmiu latom na Ziemi. Przeciętny widz ogląda to z lekkim niepokojem, ale każdy człowiek gastronomii patrzy na ten fragment ze stoicyzmem kogoś znającego temat od podszewki. Bo przecież restauracje funkcjonują dokładnie według tych samych, przewrotnych praw fizyki.

Dwa światy za jedną parą drzwi

W sali czas powinien płynąć wolno, niemal aksamitnie. Gość ma delektować się rozmową, przystawką, światłem odbijającym się w kieliszku. Ma mieć poczucie, że wieczór trwa trochę dłużej niż zwykle. Że świat zwolnił specjalnie dla niego. Tymczasem za drzwiami kuchni dzieje się coś zupełnie odwrotnego – tam czas zapada się jak gwiazda neutronowa. Dziewięć stolików wchodzi jednocześnie. Ktoś woła o brakujące sztućce, ktoś inny szuka szkła do serwisu, ktoś właśnie odkrył, że jedna z tac zniknęła w tajemniczych okolicznościach (prawdopodobnie pochłonęła ją ta sama czasoprzestrzeń, która zasysa łyżeczki). Manager przemieszcza się między kuchnią a salą z prędkością bliską światłu. Kelner jeszcze trzy sekundy temu sprintem mijał zmywalnię, ale teraz zwolnił ruchy i ze spokojnym uśmiechem opowiada gościom o nutach czerwonych owoców w sosie demi-glace. To nie jest zwykła praca, to spektakl z pogranicza fizyki kwantowej i czarnej magii.

Doświadczony manager gastronomii prawdopodobnie nawet nie zauważa, że każdego dnia funkcjonuje równocześnie w dwóch przestrzeniach czasowych. Musi poruszać się między nimi ze spokojem i precyzją godną Jean-Claude'a Van Damme'a w słynnej reklamie mi