Nie chodzi o AI.

Chodzi o to, że wciąż zarządzamy restauracjami jak 15 lat temu

Jest wtorek, godzina 9:12. Telefon dzwoni, zanim zdążę wypić pierwszą kawę. – Masz chwilę? Bo coś nam się znowu nie spina…

To „coś” zwykle oznacza pełną salę w weekend i wyraźnie słabsze wyniki na początku tygodnia. Oznacza nerwowe liczenie faktur, rozmowy o podwyżkach i zdanie, które w gastronomii pada wyjątkowo często:

– Przecież mamy gości. To zatem gdzie są te pieniądze?

Spotykamy się w lokalu. Środek tygodnia, cisza przed lunchem. Na stole raporty i notatki – raczej fragmentaryczne niż spójne.

Leży tam:

• wydruk z POS-a,

• kartka z odręcznymi zapiskami,

• Excel, który „kiedyś ktoś zrobił”.

Rozmowa toczy się znanym torem:

– Tu chyba za dużo ludzi stoi…

– Tu chyba za drogo zamawiamy…

– A to danie kiedyś sprzedawało się lepiej…

Słowo-klucz: „chyba”.

Pytanie o liczby zwykle zapada po chwili:

– A sprawdzaliście to w danych?

Zapada cisza. Niezręczna, ale znajoma.

W gastronomii przez długi czas „wydaje mi się” naprawdę wystarczało.Dzięki temu decyzje przestają opierać się wyłącznie na przeczuciach. Zamiast „wydaje mi się” pojawia się punkt odniesienia w postaci danych.